Gerçekten “yoğun” muyuz, yoksa kaçıyor muyuz?

Modern hayatın en sık kullanılan cümlelerinden biri: “Çok yoğunum.”

Peki bu cümleyi her kurduğumuzda gerçekten meşgul müyüz, yoksa bazı şeylerden bilinçli ya da bilinçsiz şekilde kaçıyor muyuz?

Günlerimiz toplantılarla, mesajlarla, bildirimlerle ve bitmeyen yapılacaklar listeleriyle dolu. Ama günün sonunda kendimize sorduğumuzda şu sorular genelde cevapsız kalıyor:

Bugün ne hissettim?

Ne öğrendim?

Kendim için ne yaptım?,

Yoğunluk bazen bir maske gibi. Düşünmemek için, yüzleşmemek için, bazı kararları ertelemek için çok “kullanışlı”.

Bir konuşmayı ertelemek için…

Bir hayali denememek için…

Bir duyguyla baş başa kalmamak için…

Asıl zor olan, boş kaldığımız anlar. Çünkü o anlarda telefon sustuğunda, iş bittiğinde, yalnız kaldığımızda zihnimiz konuşmaya başlıyor. Ve çoğu zaman o sesi duymak istemiyoruz. Bu yüzden kendimizi sürekli meşgul tutuyoruz.

Ama şunu da unutmamak gerekiyor:

Gerçek üretkenlik, sürekli koşmak değil; neye koştuğunu bilmektir.

Gerçek yoğunluk, anlamlı bir yorgunluktur.

Gerçek meşguliyet ise seni tüketmeyen, seni büyüten şeylerle olur.

Belki de ara sıra durup şunu sormak gerekiyor:

“Ben gerçekten mi yoğunum, yoksa bir şeylerden mi kaçıyorum?